Strona główna

◊

Historia Świątyni i Parafii

Któż, proszę, gołą nogą najeżonego ostu deptać się nie boi? Naszej pracy zadaniem jest kłosy bogdaj rozrzucone w jedną ułożyć wiązań. 

(177).

Ludzie szlachetni nie mają zwyczaju za złe złem się odpłacić.

(186).

Małe powodzenie często do większych rzeczy podaje zachtę. 

(204).

Pęka garnek, gdy o kamień uderzy, a skała niewzruszona stoi. 

(210).

Mąż dzielny choćby i na siłach osłabł, nigdy przecież nie straci odwagi.

(214).

Która trzoda owiec przyjmuje wilki do owczarni? Który kret chociaż tak ślepy chciał zamknąć do swej jamy kota? 

(221).

Osiwiałej głowie dziecinna twarz żadną miarą nie przystoi. Dzieciństwem byłoby, gdyby nad dojrzałym rozumem panowała dziecinna nieroztropność.

(232).

Uczucia niestałe w przykrych lub wątpliwych razach nagle stygną. 

(233).

Ostrzejsze żelazo bardziej zaostrza chropowata osełka. 

(235).

Okropną jest rzeczą ścigać kogo w nieszczęściu, gdyż nieszczęście samo siebie prześladując, w sobie samem się trawi. Najniedogodniejsza praca w rzeczy bezkorzystnej i nikt pewno na plewach czasu nie będzie trawił.
Ryby najłatwiej łowić w mętnej wodzie; a podczas mgły najprędzej uniknie się napadu jastrzębia. Orły kłucąc się sprzedają ścierwa krukom, wśród kłótni oddaje pies kości drugiemu. Najroztropniejszy nie może być wolny od popełnienia jakiego błędu, dlatego nieroztropność łatwiej otrzymuje przebaczenie w oczach roztropnych niż nieroztropnych.

(240).

Korzystniej jest rzecz wielką samemu posiadać, aniżeli ją komu w dzierżawę puszczać. Bardzo rzadko obcy obcemu słowa dotrzyma, choćby się nawet przyrzeczeniem zobowiązał. Kto na siebie dla zysku bierze obowiązek, to tak długo będzie się podobał, jak długo będzie użytecznym. 

(241).

Ani dla wierności, ani dla posłuszeństwa niema miejsca w pośrodku kłótni. Każde zaś państwo zgodą kwitnie,
a nie kłótniami. 

(251).

W ważnych sprawach nie na małych sprawach opierać się trzeba. Lepiej bowiem podczas ciszy można żeglować. Słusznem więc jest, aby ten miał udział w radzie, który cząstkę ciężaru dźwiga.

(254).

Ogólne znamię rozumu nie dozwala tego, by rozum zdrowy miał być w rozdwojeniu z dobrem życia, albo w sprzeczności z sobą. Któryż umysł lub rozum w sprzeczności jest z sobą? Rozbratu nawet tożsamość umysłów nie przypuszcza. Nie pomnożyć tego co można, tyle znaczy, co pomniejszyć.

(255).