biskup_list



	LIST PASTERSKI BISKUPA SANDOMIERSKIEGO
	DO WIERNYCH NA ZAKOŃCZENIE POSŁUGI W DIECEZJI

	"ABY DUCH ŚWIĘTY ZJEDNOCZYŁ NAS WSZYSTKICH PRZYJMUJĄCYCH CIAŁO I KREW CHRYSTUSA"
	(z Drugiej Modlitwy Eucharystycznej)
	"Otrzymałem od Pana to, co wam przekazuję: «To jest Ciało moje za was wydane. Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy»"
	(por. 1 Kor 11, 23-24)
	Drodzy w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry, Kapłani, Diakoni, Alumni i Osoby Konsekrowane, Ojcowie, Matki, Droga Młodzieży, Kochane Dzieci, Chorzy, Niepełnosprawni, Bezrobotni, Samotni i Ubodzy - Wszyscy! Umiłowani moi Diecezjanie,
	zbliżamy się do końca roku liturgicznego. Refleksje cmentarne, które snuliśmy tak niedawno, przypomniały nam o przemijaniu czasu. W uroczystość Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny dotknęliśmy tajemnicy świętych obcowania: doświadczyliśmy, że Kościół jest Mistycznym Ciałem Chrystusa, a Chrystus Głową tego Ciała. Bo choć my jesteśmy jeszcze na ziemi, On, nasza Głowa, jest już w niebie, a wraz z Nim jest w niebie uprzywilejowana cząstka Kościoła, święci. My rodzimy się dla nieba w bólach - to jest nasza *pascha, nasze nieustanne przechodzenie od grzechu do świętości. W inny sposób rodzą się dla nieba ci, którzy w czyśćcu dopełniają oczyszczenia, a my pomagamy im przez modlitwy i ofiary. Ostatni akord roku, jakim będzie za tydzień uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, postawi nam raz jeszcze przed oczy prawdę, że całe nasze życie doczesne zmierza ku Chrystusowi, który jest naszym Panem i Zbawicielem. W tym roku uroczystość Chrystusa Króla ma w Kościele Sandomierskim szczególny charakter: jak już Was, Moi Drodzy, informowałem, będzie miało miejsce w tym dniu ważne wydarzenie, będziemy uczestniczyć w święceniach biskupich i w ingresie nowego Pasterza diecezji, Biskupa Andrzeja. Ja bowiem osiągnąłem wiek, w którym każdy biskup zobowiązany jest złożyć na ręce Ojca Świętego rezygnację z pełnionego urzędu. Za tydzień, w uroczystość Chrystusa Króla, przekażę diecezję mojemu Następcy, który obrał jako swoje biskupie zawołanie - jako hasło pasterskiej posługi - słowa Dominus Jesus*, co znaczy: "Panem jest Jezus" (1 Kor 12, 3). Ale zatrzymajmy się jeszcze przez chwilę nad dniem dzisiejszym.

1.	Zjednoczeni z Chrystusem i między sobą w Chrystusie

	Drogę z ziemi do nieba przybliża nam i wyjaśnia doroczny obchód tajemnic życia Chrystusa. Każdego roku świętujemy miłość Ojca w tajemnicy Bożego Narodzenia, czcimy zbawczą łaskę Syna Bożego w wielkanocnym misterium Jego Śmierci i Zmartwychwstania, a dzięki temu misterium mocą Ducha Świętego tworzy się jedność Chrystusa z nami i jedność nas między sobą. Kościół żyje w rytmie tych następujących po sobie tajemnic, które Święta Liturgia przynosi nam na fali czasu i wciąż na nowo uobecnia - po to, aby słowa Chrystusa i wydarzenia Jego życia miały wpływ na naszą codzienność, żeby w nas nie panował grzech, ale życie Boże. Czy tak jest w Waszym życiu? Czy wszyscy rozumiemy to z roku na rok coraz lepiej? Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna! Pan Jezus po to przyszedł na świat, "abyśmy byli jedno" (por. J 17, 21), jedno z Nim, a przez Niego z Ojcem w Duchu Świętym, i jedno między sobą. Jedność Ciała z Głową urzeczywistnia się w życiu każdego z nas od chrztu. Pogłębiają tę więź wszystkie pozostałe sakramenty, zwłaszcza sakrament pokuty i pojednania, dzięki któremu możemy przyjmować Ciało Chrystusa - Osobę Pana Jezusa - w coniedzielnej a nawet codziennej Komunii. Pamiętajcie, Moi Drodzy, że wszelkie Wasze działania muszą, jak ze źródła, czerpać światło i moc z Komunii Eucharystycznej, z obecności Chrystusa w Waszym wnętrzu. Od eucharystycznej więzi z Chrystusem zależy wszystko w naszym życiu, a zwłaszcza jedność małżeństwa i rodziny, jedność w Ojczyźnie i Europie. Bez Komunii z Chrystusem życie ludzkie nie przynosi owoców. "Bez Niego nic - z Nim wszystko" (por. J 15, 5; Flp 4, 13). Słyszymy w dzisiejszej Ewangelii, że Bóg obdarza każdego talentami, które trzeba pomnożyć w dwójnasób. Ale przede wszystkim obdarza nas Sobą, daje nam Siebie. I mówi (śpiew przed Ewangelią): "Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwał będę. Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity".

2.	Z Maryją rozważać na różańcu tajemnice życia Jezusa

	W *Liście pasterskim* na początek października zwróciłem, Moi Drodzy, Waszą uwagę na dwie wspaniałe modlitwy uczniów Chrystusa, jakimi są Różaniec i Nieszpory. Przypominałem, że te same tajemnice zbawienia, które wspominane są i uobecniane dla nas we Mszy świętej i w Liturgii uświęcenia czasu, rozważamy na Różańcu. Tak się osobliwie złożyło (a w planach Bożych nie ma ślepych trafów), że fakt wyznaczenia nowego Biskupa diecezji sandomierskiej obwieściła Stolica Apostolska 7 października, we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej. W kilka dni później ukazał się List Apostolski Jana Pawła II, który obwieszcza: "Ogłaszam okres od tegorocznego października do października roku 2003 Rokiem Różańca. Powierzam to wskazanie duszpasterskie inicjatywie poszczególnych wspólnot kościelnych. Nie chcę, by było ono przeszkodą dla planów duszpasterskich Kościołów partykularnych, ale raczej niech służy ich dopełnieniu i ugruntowaniu. Ufam, że zostanie przyjęte wspaniałomyślnie i z gotowością" (Rosarium Virginis Mariae, n. 3). I dodaje Papież: "Na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa. Układają się one w całokształt tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych. Jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem poprzez - można by powiedzieć - Serce Jego Matki" (n. 2). Wraz z całym Kościołem rozpoczęliśmy więc w naszej diecezji Rok Różańca. Przekazując te słowa Ojca Świętego, zachęcam wszystkich - młodzież i dzieci, rodziców, osoby starsze i chorych - do takiego odmawiania różańca, aby rozważane tajemnice życia Jezusa poprzez pośrednictwo Matki Jezusowej odnosić do własnego życia.

3.	Chrystus obecny w Eucharystii moim pasterskim programem i testamentem

	Moi Drodzy Diecezjanie, kieruję do Was ten **List w momencie, kiedy ogarniam myślą minione dzięsięciolecie mego urzędu posługiwania w diecezji. Jest to mój ostatni List pasterski, a więc jakby list pożegnalny. Przy pożegnaniu mówi się to, co najważniejsze. Ostatnie słowa mają charakter duchowego testamentu. Chciałbym, abyście właśnie tak przyjęli to, co teraz pragnę Wam przekazać. Przed dziesięciu laty, kiedy rozpoczynałem posługę w diecezji sandomierskiej, przedstawiłem Wam swój pasterski program. Zawarłem go w zawołaniu: Apostolus Jesu Christi*, "Apostoł Jezusa Chrystusa", i powiedziałem w dniu święceń biskupich: "Moim programem jest Jezus Chrystus, ale żeby nie było wątpliwości - dodałem - Jezus Chrystus Obecny w Eucharystii". Być może uczestniczyliście wtedy w ingresie i słyszeliście to zdanie, zbierające całokształt rozpoczynanej posługi. Zauważyliście chyba, Moi Drodzy, że w każdym Liście pasterskim* od dziesięciu lat przypominam Wam właśnie o tym: o zbawczej obecności Chrystusa Pana w sakramentach, zwłaszcza w Przenajświętszej Eucharystii. To On, z miłości dla nas Ukrzyżowany i Zmartwychwstały, jest Obecny wśród nas aż do skończenia świata, by udzielać nam swego Boskiego życia, które nazywamy życiem wiecznym. Chyba już coraz bardziej rozumiecie, że życie wieczne, o które prosimy dla naszych zmarłych, nie zaczyna się dopiero po śmierci. Bóg daje nam to życie tu i teraz, już na ziemi. Najpierw we chrzcie, a potem w każdej Komunii świętej. "Wiara co ci daje? życie wieczne". "Kto pożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, choćby umarł, żyć będzie" (por. J 6, 53-57; 11, 25). Czy jest coś ważniejszego niż ten zdumiewający fakt obecności Chrystusa w Przenajświętszej Hostii? Moi Drodzy, gorąco pragnę, aby ta świadomość, że jest z nami, że przychodzi każdego dnia do każdej świątyni w naszej diecezji, wryła się Wam głęboko w pamięć i w serce. Pomyślcie, co by to było, gdyby do Waszego parafialnego kościoła przyjechał w zwykły, powszedni dzień, Ojciec Święty Jan Paweł II. Przecież wszyscy parafianie tłoczyliby się wokół niego, każdy chciałby go dotknąć, każdy chciałby go ugościć w swoim domu. A tu przybywa - w każdą niedzielę i codziennie - już nie Ojciec Święty, Namiestnik Chrystusowy, Wysłannik Chrystusowy, lecz sam Pan Nasz Jezus Chrystus! To jest najważniejsza, a nawet jedyna sprawa, którą - kończąc posługę w diecezji - pragnę Wam zostawić w testamencie: w Waszych świątyniach codziennie odwiedza Was Bóg! Jest!

4.	Od zjednoczenia z Obecnym w Eucharystii do jedności z Bogiem i ludźmi

	"Moim programem - powiedziałem przed dziesięciu laty - jest Jezus Chrystus obecny w Eucharystii". Taki był dominujący motyw całej mojej duszpasterskiej służby: pragnąłem doprowadzić wszystkich do Chrystusa-Hostii, bo tylko w Nim jest nasze życie, nasze szczęście, nasze wszystko. Teraz, kiedy kończę moją posługę jako Pasterz diecezji, wypowiadam ten sam program w innych słowach: "Aby byli jedno". Są to słowa z testamentu Jezusa Chrystusa - bo On po to został aż do skończenia świata pośród nas w Eucharystii, aby nas jednoczyć swoją miłością. Te słowa - "Aby byli jedno" - umieściłem w tytule Drugiego Synodu Sandomierskiego, który trwał w latach 1996-1999 i zakończył się błogosławieństwem Ojca Świętego podczas Jego pamiętnej pielgrzymki do Sandomierza. Moi Drodzy, Synod Sandomierski jest dokonaniem, które wypowiedziało Dobrą Nowinę Chrystusa dla nas, żyjących dzisiaj. Powinno więc być teraz wcielane w życie. Niech nad tym czuwa powołana przed trzema laty Komisja do Realizacji Postanowień Synodu, ale i każdy z was. Wszystkie dokumenty, które wypracował Synod, dotyczą bowiem sposobu wypełniania testamentu Jezusa «Aby byli jedno» w naszych diecezjalnych realiach codzienności. Wszystkich - a zwłaszcza chorych, ubogich, strapionych - proszę o modlitwę i ofiarowanie cierpień w intencji realizacji Synodu, zwłaszcza w zakresie tych spraw, które uznaliśmy za priorytetowe: módlmy się o świętość rodzin, o katolickie wychowanie młodzieży i dzieci, o świętość kapłanów. Ta świętość - powtarzam - dawana jest nam w Eucharystii. W Komunii z Chrystusem rodzi się trwała więź miłości między małżonkami, między rodzicami i dziećmi, z takich rodzin wywodzą się powołania do życia konsekrowanego, powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. *Amen* wypowiedziane wobec Obecnego w Komunii to wyrażenie zgody na świętość. Jak więź z Chrystusem obecnym w Hostii prowadzi do więzi z Kościołem, tak nasza jedność z Jezusem Eucharystycznym możliwa jest tylko dzięki Kościołowi, a w nim dzięki kapłanom. Kościół karmi nas Eucharystią, Eucharystia buduje Kościół. Pogłębiajcie ciągle tę więź, jaka istnieje między Chrystusem a Kościołem: Chrystus Obecny w Eucharystii promieniuje miłością na Kościół, który jest owocem Jego męki, śmierci i zmartwychwstania i prowadzi nas do nieba. Musimy o tym wciąż pamiętać. A pomagają nam w tym pamiętaniu kapłani. Dziękuję Wam wszystkim, moi Drodzy Prezbiterzy, za Waszą pełną poświęcenia kapłańską służbę! Każdej niedzieli i codziennie wsłuchujcie się w słowa Chrystusa kierowane do Was właśnie teraz, właśnie dzisiaj. Przyjmujcie Jego słowa i Jego samego w Komunii świętej - a wtedy będzie w Was wystarczająco wiele światła i mocy, by przetrwać wszelkie próby i zwyciężyć wszelkie pokusy, jakie niesie życie. Adorujcie Obecnego w Hostii i rozważajcie Jego życie na różańcu i w nieszpornych psalmach. Tę sprawę kładę na serce Wam, Kapłani, wspólnotom młodzieżowym i parafialnym, członkom ruchów działających w parafiach i na serce każdego, każdej z Was. Apeluję do Was, Rodzice: uczcie tego swoich dzieci, uczcie je świętości życia, sami tak żyjąc. Pamiętajcie, Moi Drodzy, że Maryja jest zawsze obecna przy krzyżu. A ponieważ Msza święta jest uobecnieniem Ofiary Krzyżowej, Matka Chrystusowa stoi w każdej Mszy świętej przy ołtarzu Ofiary Syna i tam nieustannie wstawia się za nami. Jest też przy każdym krzyżu, który my dźwigamy. W swej "szkole różańca" uczy nas naśladować Chrystusa. To od Niej, pierwszej Uczennicy Jezusa, uczą się trudnej lekcji Krzyża wszyscy święci. To z Nią klęczała przy Krzyżu św. Jadwiga Królowa i tam rozwiązywała wszystkie trudne sprawy Ojczyzny i swoje własne. Przed kilkoma laty zapoczątkowaliśmy doroczną pielgrzymkę diecezjalną do katedry wawelskiej, do grobu św. Jadwigi, jedynego świętego Króla Polski, i do grobu głównego Patrona diecezji, św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Kontynuujcie, proszę, tę tradycję, bo Wawel to serce Ojczyzny, tam są groby świętych, królów i wieszczów, tam są korzenie naszego Narodu. Z nich czerpiemy soki dla budowania jedności i dojrzewania najlepszych owoców tworzących dzieje.

5.	Słowo na zakończenie i błogosławieństwo

	Dodam na koniec, że całą swoją biskupią posługę powierzyłem Matce Jezusowej. Wyraża to Jej wizerunek, który umieściłem na lasce pasterskiej, w zwieńczeniu pastorału. Ona, która "wszystko zachowywała w swoim sercu", prowadzi nas bowiem zawsze do Jezusa, Dobrego Pasterza. Mówi: "Czyńcie wszystko, cokolwiek wam powie" (por. J 2, 5). Jej macierzyńskiej trosce powierzam teraz - dzisiaj, *hodie* - wszystkie Wasze sprawy. W uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata przejmie pieczę nad diecezją sandomierską, naszą umiłowaną cząstką Kościoła powszechnego, nowy Pasterz. Zapraszam na jego święcenia biskupie i na ingres. Uroczystości te odbędą się w katedrze sandomierskiej - powtarzam - w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, czyli w najbliższą niedzielę, o godzinie 15. Równocześnie zarządzam, żeby przez najbliższy tydzień we wszystkich parafiach i kaplicach odmawiano różaniec w intencji nowo mianowanego Biskupa Andrzeja. Proszę o to także wszystkie wspólnoty rodzinne. Proszę o modlitwy w intencji osoby i posługi nowego Biskupa zarówno teraz, jak i potem, przez całe lata Jego pasterzowania. Nie zapominajcie też w swoich modlitwach o dotychczasowym Pasterzu, który kończy urząd posługiwania w Kościele Sandomierskim. Wszyscy prośmy Maryję, Patronkę naszej katedry biskupiej i Matkę Kościoła, aby była przy nas zawsze, jako orędowniczka i wzór naszej wierności Chrystusowi. Żegnając się z Wami, błogosławię Wam, Drodzy Diecezjanie, na Waszą drogę z Chrystusem Eucharystycznym w Duchu Świętym do domu Ojca. Ogarniam Was wszystkich miłością i modlitwą.

		Wasz Pasterz Biskup Wacław Świerzawski

	Sandomierz, 16 listopada 2002 roku
	we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej Matki Miłosierdzia

Rzymskokatolicka Parafia Katedralna

ul. Katedralna 1, 27-600 Sandomierz, tel. (015) 8327343, tel.fax (015) 6445698